Getuienisse

Hier kan jy lees hoe mense getuig van die persoonlike ondervinding van Jesus se werk in hul lewe!

Psalm 40:2-4  “Ek het die HERE lank verwag, en Hy het Hom na my toe neergebuig en my hulpgeroep gehoor; :3  en Hy het my uit die kuil van vernietiging, uit die modderige slyk opgetrek en my voete op ‘n rots gestel; Hy het my gange vasgemaak. :4  En Hy het ‘n nuwe lied in my mond gegee, ‘n lofsang tot eer van onse God. Baie sal dit sien en vrees en op die HERE vertrou.”

André van der Merwe se getuienis

Ek wil graag vir jou vertel wat Jesus met my lewe kom doen het …

 

Ek was ‘n verlore sondaar, vasgevang in die sondes van die wêreld … ek het nie besef dat ek verlore is nie … die feit dat ek ‘n ewigheid in die hel sou deurbring as ek sterf het my nie gepla nie want ek het vir myself ‘n eie god geskep … ’n god wat nie so wreed sal wees om my hel toe te stuur nie.

 

Ek het gereeld ‘n geleentheid geskep om te kan drink … elke dag van my lewe was drank my baas.

Van klein tyd af was daar drank in ons huis.  Om te drink was normaal, of só het ek gedink.  Mense dink altyd hulle kan drank hanteer, maar moenie ’n fout maak nie, drank maak jou ‘n ander persoon sonder dat jy dit besef.

 

God het baie mense oor my pad gestuur om my te laat besef hoe sondig ek is, maar ek het my hart verhard.  Niemand sou my vertel hoe om my lewe te leef nie.  Inteendeel, as iemand met my oor my siel gepraat het, het ek net nog meer afgedwaal.  Ek was in beheer … of só het ek geglo.

 

My vrou het my baie gevra om kerk toe te gaan, maar ek het elke keer ‘n ander verskoning uitgedink [15 jaar lank].  Ek het geredeneer dat ons mos in die kerk kom met begrafnisse en troues en dit is tog seker genoeg.  Later was my verskoning ons kan gaan wanneer die kinders Sondagskool toe moet gaan. Eers het my vrou en die kinders alleen begin kerk toe gaan.  Dit het my gepla en ek het veel later maar begin saamgaan toe die kinders begin ongemaklike vrae vra.  Oorspronklik het ek net gegaan om hulle te ‘please’. Ek kon nie wag vir die Dominee om ‘amen’ te sê nie sodat ek my eerste bier kon gaan oopmaak. Want wat is nou lekkerder as ‘n bier?

 

As kind was ons nooit saam in die kerk as gesin nie, het nooit Bybel gelees of oor JESUS gepraat nie.  Wat ek wel kan sê is dat ons nooit die HERE se naam ydelik gebruik het nie, nie een van ons nie.  Ek kan net my ouers dank daarvoor. As ek terugdink het ek net die derde en vyfde gebod onderhou:

Jy mag die HERE jou God se Naam nie ydelik gebruik nie en eer jou vader en jou moeder.

 

Ek het ander gode aanbid [Castle was my god]. Ek het vir myself ‘n ander god geskep deur te sê, as GOD dan so ‘n wonderlike GOD is hoekom al die dood, verkragting, moord ensovoorts?

 

Ek het nooit moeite gedoen om Bybel te lees nie.  Om eerlik te wees ek het nie eers ‘n Bybel besit nie.  My eerste Bybel het my vrou vir my gekoop.

 

Om te steel het my glad nie gepla nie, inteendeel, ek het eintlik goed gevoel daaroor.

 

Om leuens te vertel was tweede natuur vir my.

 

Die sesde gebod sê jy mag nie moord pleeg nie, maar die Bybel sê ook in 1 Johannes 3:15 “Elkeen wat sy broeder haat, is ‘n moordenaar; en julle weet dat geen moordenaar die ewige lewe as iets blywends in hom het nie.”.   Ek het baie haat in my gehad, maar met die krag van die Here het ek persoonlik om vergifnis gaan vra.

 

In die begin het ek altyd ‘n verskoning uitgedink as dit tyd vir kerk was.  Die oggend, dan die aand, dit was net te veel.

 

Maar toe ek GOD in my lewe innooi het dinge verander.  Nou kan ek nie wag vir Sondae nie.  Oggend- en aanddiens, Woensdae aande biduur .  Ek het ’n wonderlike evangelisasie kursus – “The Way of the Master” bygewoon.  Dit het my geleer hoe om siele vir JESUS te wen.  Ek geniet dit so om ‘n kind van die HERE te wees dat ek die opvolg van “The Way of the Master” ook gedoen het.  Dit is ‘n wonderlike gevoel om met mense te praat oor die HERE.  Om vir mense te vertel hoe my lewe verander het.

 

Ek sien nou my vrou en kinders in ’n hele ander lig.  Ek het altyd gesê eers my bier, dan ‘n sigaret, dan eers my vrou.  Daar was net nie plek vir die HERE in my lewe nie.  Wanneer mense my wou oortuig dat ek Christus in my lewe nodig het, het ek weggeskram.  Ek het veilig gevoel in my gemaksone saam met my sondaarvriende.

 

Maar Jesus het my persoonlik kom ontmoet en my lewe onherroeplik verander.  Ek is so dankbaar dat Hy my siel gered het dat ek nie kan wag om my geluk met ander te deel nie.  Dis vir my lekker om mense van JESUS te vertel, hoe bly ek is om te weet ek is nou Sy kind.

 

Baie Sondae rig die Dominee ‘n uitnodiging om Jesus aan te neem en dan dink mens: Dominee waarvan praat jy?  Ek is nog so jonk, ek wil nog drink en ‘party’ saam met my vriende.  Dis hemel op aarde vir my net soos dit nou is.  As ek nou die HERE in my lewe innooi dan verloor ek al my vriende en my ego is daarmee heen.

 

Dis nie die waarheid nie. Jy verloor wel vriende, maar Jesus gee vir jou nuwe vriende wat dieselfde passie vir Hom deel.  Vriende wat jou opbou. Jy het nie nodig om jouself te bewys nie. Iemand het eenkeer gesê: “Elke uur met ‘n lewende Christen deurgebring lig jou hoër, terwyl tyd met die ongereddes bestee, jou aftrek – weg van God af.

 

As die diens verby is dan voel mens skuldig en wonder hoekom het jy nie opgestaan nie, want wat gaan die mense dink?  Wel ek wil jou vertel die mense sal sê daar is nou ‘n man.  ‘n Man wat die HERE wil dien.  In hulle harte wens hulle hulle het dieselfde moed gehad.  So staan op vir Jesus.  Nooi Hom om in jou lewe in te kom.  Dit sal die beste besluit van jou lewe wees, die belangrikste een ooit.

 

Jy sal nie glo wat dit vir jou sal doen nie.  Ek vra nou vir jou hoeveel mense is daar wat wil ophou rook of drink of drugs gebruik?  Hulle kan nie.  Ek het al drie op een slag gelos, nie op my eie nie, dit was alleen deur gebed  en Goddelike genade van Bo.

 

As ek nou terugdink aan die verlede kan ek nie glo wat ek als gedoen het nie.  Jare wat ek gemors het op wêreldse dinge.  Tyd waarin ek siele vir Jesus kon gewen het, wonderlike tye saam met die HERE wat ek verloor het.

 

Dekades wat gemors is … dis wat ek sien as ek terugkyk op my lewenspad … gelukkig hoef ek nie vir altyd terug te kyk nie, want Jesus red en Hy het my ook gered.  Ek leef nou met ‘n verwagting in my hart … ek slaap rustiger … ek stres minder want ek weet Hy leef! En Hy het my lief … so lief dat Hy Sy eniggebore Seun aan die kruis laat sterf het vir my, André.

 

Wat van jou?  Dis nog nie te laat nie.  Hy wag vir jou om eerste jou hand na Hom uit te steek.  Wat ‘n wonderlike belofte gee God nie vir ons in Johannes 10:28 nie?  “En Ek gee hulle die ewige lewe, en hulle sal nooit verlore gaan tot in ewigheid nie, en niemand sal hulle uit my hand ruk nie.”  Jy kan ook seker wees dat jy Sy kind  is.  Openbaring 2:10 “… Wees getrou tot die dood toe, en Ek sal jou die kroon van die lewe gee.”

 

Vriend, God se horlosie is amper op twaalfuur … kies nou … anders kan jy dalk ‘n ewigheid in die hel in die oë staar.

Anschen du Plessis se getuienis

Op 27-jarige leeftyd het ‘n evangelisasie-werker my aan huis besoek en ek het tot ‘n besef gekom dat ek vol sonde is en nie SELF daarvan kon ontslae raak nie, maak nie saak hoeveel keer ek uit my eie probeer het nie.  Ek was altyd soekende, maar het nie geweet hoe om die Here te dien of hoe om by Hom uit te kom nie.   Toe ek Jesus daardie dag aanneem, het my lewe begin verander – dinge wat vir my nie heel aanvaarbaar was (drink, rook, traak-my-nie-agtigheid, losbandigheid), het Hy begin verander in my lewe.   Dit het ‘n gruwel vir my geword soos wat dit vir Hom ‘n gruwel is.  Ek het die Here ernstig begin soek om my van die rookgewoonte te verlos – wat Hy wel vir my kom doen het.   Ek het by ‘n kerk aangesluit wat Jesus Christus verkondig as gekruisigde wat vir ons sondes kom sterf het.   Dit was ‘n laaaang pad wat die Here met my moes stap  – Hy moes my verlos van soveel vorige bewuste en onbewuste sondes, onvergewensgesindheid teenoor my ouers, opstandigheid en verkeerde gedagtes.  Al wat ek nou vir Hom kan doen, is om my hele lewe in dankbaarheid aan Hom te wy – nie om te wag vir dit wat JESUS vir MY kan doen nie, maar om te kyk wat ek vir HOM kan teguggee.  Vandag kan ek vir almal vertel dat enigeen wat nie vir Jesus het nie, het nie die lewe nie.   Jesus Christus is my Verlosser,  Hy is die wonderlikste en genadigste leermeester wat daar ooit was en is en sal wees.   Hy help my om in die lig te wandel soos wat Hy, Jesus, in die lig is en dat ons met dieselfde oordeel geoordeel sal word as waarmee ons ander oordeel.  Hy leer my om eers na myself te kyk, voordat ek kyk of ander die “regte” ding doen.  Hy leer my om genade aan ander te bewys, soos wat Hy aan my genade bewys het.

Daar was ‘n stadium later in my lewe, toe satan twyfel in my hart gesaai het oor ‘n spesifieke sonde wat ek kort na my redding gedoen het .   Ek was nie seker of hierdie sonde ‘n “bewuste” of “onkundige” sonde van my kant af was nie.  Ek het die Here se raad gevra en dat Hy my in Sy Woord moet wys wat Hy nog in my lewe wil verander.  Die Here het my kom verseker dat Hy my sondes van my jonkheid van my af weggeneem het.   Hy het my ook in Jesaja 54:13 kom wys dat al my kinders deur die HERE geleer sal wees en dat hulle vrede groot sal wees.  Ek kan nie genoeg dankbaar wees vir Jesus Christus se genade oor my, ‘n eenvoudige mens nie.

Christa - getuienis van redding

Ja, selfs vir die van ons wat nog altyd gedink het redding is net vir grooooot sondaars en nie vir die van ons wat oor die algemeen ‘n goeie lewe leef nie:)
Ek was gelukkig om in ‘n huis groot te word waar my enkelma vir Jesus in haar wel en wee geken het en waar ons gereeld kerk bygewoon het, maar dit was maar ‘n goeie gewoonte om ‘n Christen te wees en nie regtig my eie besluit nie. Ek was ‘n goeie student op skool en nie regtig ‘n rebelse tiener nie en ek sou seker vir jou kon sê dat ek ‘n “goeie, voorbeeldige” kind was. Sou jy my op ‘n vorm vra watter geloof ek was sou ek verseker “Christen” ingevul het. Dit was egter al wat die woord Christen vir my beteken het- ‘n naamplakkertjie wat my geloof aangedui het.
Toe ek egter in my hoërskooldae op ‘n keer ‘n jeugkamp bywoon, het dinge skielik verander. Aanvanklik was dit maar net nog ‘n kamp, maar een aand na afloop van ‘n preek (wat ek nie regtig na geluister het nie) het ek ‘n sterk oortuiging in my hart gevoel dat ek nie werklik weet wie Jesus vir my is nie. Terwyl die laaste liedjie van die diens gesing is deur almal om my, het ek ‘n oorweldigende besef gekry van wat Jesus vir ons gedoen het toe Hy aan die kruis gesterf het. Meer as dit…ek het vir die eerste keer in my lewe besef wat Hy vir vir my persoonlik gedoen het. Na afloop van die lied het almal uitgeloop en ek is na vore omdat ek gevoel het dat iemand my moes help sin maak van wat ek voel. Iemand het langs my kom sit maar ek was skaars bewus van die persoon omdat ek vir die eerste keer in my lewe waarlik die teenwoordigheid van Jesus kon aanvoel. Die besef van wie ek as mens is en hoe absoluut perfek God is het my woordeloos gelaat-al wat ek kon doen was om te huil. Ek het vir die eerste keer in my lewe besef dat ek Hom nodig het en dat net Hy my kon red uit my sonde. Ek het besef dat ek Hom nodig het soos wat ‘n mens lug nodig het om te lewe en het ook besef dat Hy my waarlik liefhet soos geen mens ooit vir my sal lief wees nie. Ek was altyd bang om my alles vir Hom te gee want ek was jonk en het gedink dat dit sou beteken dat ek baie pret in die lewe sou misloop. Die teendeel was egter waar- my lewe het sin gekry nadat ek alles aan Jesus oorgegee het. Dit was leterlik die begin van ‘n verhouding met Jesus as my God-‘n verhouding waarin my Hemelse Pappa my telkens opgetel het en my knieë afgestof het wanneer ek verkeerde keuses gemaak het. Hy het vir my die Vader geword waarsonder ek moes grootword, die een wat na my omgesien het. Die wonderlikste van hierdie verhouding met Jesus is dat dit ‘n ewige verhouding is en dat ek steeds aan Sy hand leer. Hoe meer tyd ‘n mens saam met Jesus spandeer hoe meer leer Hy jou van Homself. Na my ontmoeting met Jesus het die Bybel vir my baie meer as ‘n boek geword- dit is nou die woord van my Vader en daarin is antwoorde vir my lewe. Dit het lewend geword soos wat Hy met my daardeur gepraat het! Ek het ook geleer dat gebed baie meer as net ‘n kort “dankie vir die kos” is. Dit is ‘n tyd waar ‘n mens steeds meer van God leer en hoor. Daar is ook baie meer in hierdie verhouding as net praat – en ongelooflik…: As jy luister en tyd saam met Hom spandeer antwoord Hy. Dis nie altyd maklik nie, maar so die moeite werd om meer van Hom te leer en om te weet dat Hy in my belangstel en dat Hy waarlik ‘n lewende God is wat in ons belangstel-regtig belangstel. Ek sou nooit voorheen kon dink dat ‘n persoonlike verhouding met ‘n onsienlike God vir my moontlik sou wees nie-maar dit is. Nie oor enige iets wat ek gedoen het of ooit gaan doen nie, maar net oor wie HY is. Dankie Jesus!

Llewellyn Getuienis

Ek het grootgeword in ‘n huis waar my ouers die Here ken en dien. My pa is ‘n predikant.

 

Ek het in Maart 1996 ‘n oorgawe gemaak aan die Here (‘n gebed gebid en die Here gevra om my siel te red) om ‘n pak slae te vermy. Ek het vasgehou aan daardie oorgawe alhoewel ek nooit die Here gedien het nie.

 

Elke keer wanneer ek met die ewige lewe of redding gekonfronteer was, het ek volgehou dat ek tydens daardie oorgawe ‘n kind van die HERE geword het. Op daardie stadium was ek nog in die Laerskool.

 

Ek het ‘n mooi lewe gelei en het nie te veel droog gemaak nie. Tot op standerd 8. Daar het baie dinge verander in die tussentyd. Ons het van dorp verander. Ek het kans gehad om iemand anders te wees as die oulike dominee se kind wat almal ken.

 

Ek het al verder en verder van die Here af gelewe. Klein dinge het ek in my lewe toegelaat. Ek het geweet dit is verkeerd, maar dit het my nie genoeg gepla nie.

 

Ek het begin om vir my ouers te lieg. Ek het na plekke gegaan waar ek nie moet wees nie.

 

Ek wou my vriende wys wat ‘n man ek is en dit het sy tol geëis. Skoolseuns se idee oor man wees is heel deurmekaar.

 

Ek het begin rook en drink en so ontmoet ek vriende wat saam met my al dieper en dieper in die wêreld ingaan. Ek het by die Taxi rank dagga gekoop teen R5 ‘n vuurhoutjie boks vol. So het ek al meer dinge toegelaat om my lewe te vernietig.

 

Ek het betrokke geraak met baie vuil sonde en het myself telkens getroos met daardie “oorgawe” op Laerskool. Elke sonde het ek afgemaak en gesê dat as ek dit doen, dan is dit nie verkeerd nie.

 

So het ek al verder en verder van die Here af gelewe en die wêreld meer en meer gedien.

 

My lewe het op ‘n ramp afgestuur. Ek het tussen al die ander dinge nog gereeld ook met verskillende meisies gekuier. Ek het hulle net gebruik om my self te bevredig. Ek het hulle spesiaal laat voel en dan weer afgebreek nadat ek hulle gebruik het.

 

Elke keer en elke meisie het ek dit net verder en verder gedruk. Ek probeer elke keer kyk wat ek daaruit kon kry.

 

Daarna trek ons weer en in Boksburg het ek gedink dat ek weer myself kan verander. Die persoon wat ek geword het se lewe het op ‘n vinnige dood afgestuur en ek het dit geweet. Die wêreld het my so vasgehou en ek kon nie daaruit nie. Ek het in Boksburg weer mense ontmoet en myself probeer gedra.

 

Dit werk nooit nie. ‘n Mens kan jouself nie verander nie. Die wêreld het my vasgehad in ‘n doods greep.

 

In 2002 het ek vir ‘n vriend gaan kuier vir sy 18de verjaardag. Net voor dit het ek vir my ‘n tong ring laat insit. Ek wou net heeltyd reaksie kry van almal. By die vriend gekom het ek probeer wys dat ek nog die gehardste drinker is. Dat ek nog steeds ‘n slag het onder die meisies.

 

Ek het almal gesien wat ek agter gelaat het. Die bekende gevoel was lekker en ek het elke oomblik geniet. Ek onthou hoe leeg ek daarna gevoel het. Half dronk op pad terug huis toe na ‘n naweek van plesier en nou voel ek dol leeg. Maar steeds het ek dit afgelag.

 

Paasnaweek het ek na ‘n AEB konferensie gegaan en ds. Dirk Lourens was die spreker. Die Here het my sondige lewe vir my tydens die preek uitgewys. Die uitnodiging het gekom om my lewe met die HERE reg te maak. Ek was te trots om te reageer. Ek het daar weer ‘n meisie gehad en my neef was ook op die kamp. Ek was sy rolmodel (rolmodel hoe om te sondig…). Ek kon hom nie in die steek laat nie.

 

Toe die Here met my praat kon ek nie reageer nie. Wat gaan die meisie dink. Wat gaan my neef dink vir wie ek so in die afgrond instuur saam met my. Ek kan nie nou terug gaan en verkeerd bewys alles wat ek gesê het reg is nie.

 

Ek onthou dat die dominee gebid het dat as die Here met iemand praat, hy die aand nie sal kan slaap nie. Daardie aand kon ek nie slaap nie en het die Here uitgedaag om iemand te stuur na my. Alles verniet. Die Here doen dit op Sy tyd.

 

Die volgende oggend het die Here vir my die ultimatum gestel en gesê dit is my laaste geleentheid. Kom nou of verloor My vir ewig. Ek het besef dat dinge nie so kan aangaan nie.

 

Ek het daar voor almal, my familie, vriende, kerkmense, almal opgestaan en vorentoe gegaan. Dit was die moeilikste besluit van my lewe. Ek het geweet ek moet opstaan en ek kan nie aangaan met my lewe soos dit is nie.

 

Daar het ek my hele lewe vir die Here gegee en gevra dat Hy my sal vergewe en my sal red, want ek kan nie verder sonder Hom aangaan nie. Hy het my op daardie oomblik verlos van die wêreld en sy mag. Ek was vry van alles en Hy het my gered.

 

Net daar het Hy my hele lewe nuutgemaak. Alles is nuut en Hy het dit vir tyd en ewigheid gedoen. Ek kan nie glo hoe Hy my van elke band van die duiwel vrygemaak het nie. Hy het dit gedoen en ek weet dat ek gered is.

 

(Hierdie jongman is daarna Kweekskool toe om vir predikant te studeer. Hy is intussen gelukkig getroud en bedien ‘n gemeente in die Vrystaat. Aan God al die eer!!!)

Louis Ackerman Getuienis

Ek het in ‘n huis grootgeword waar my ouers ‘n goeie voorbeeld vir ons gestel het.  Ons het Sondagskool en kerk toe gegaan op gereelde basis maar dit was net bloot rituele vir my en het niks aan my lewe verander nie. Toe ek nog op laerskool was het ek eenkeer aan die dood gedink en dit het my geweldig onrustig gemaak, maar ek het myself gerusgestel dat dit net soos slaap is met geen nagevolge nie.  Die kerk was vervelig en ek het gewoonlik oor die vorige aand se fliek gesit en fantaseer om die tyd om te kry.  Ek was ‘n slaaf van al die sondes van enige jongmens:  meisies, wellus, lieg, steel (hoe klein ookal), oneerlikheid in vele dinge, ongehoorsaam aan ouers, ens. Vloek en godslastering was iets wat al sterker houvas op my begin kry het.  Ek het maar gedink ek is nie so sleg soos ander nie en ek is darem ook gedoop, gekatkiseer en aangeneem in die kerk.  Gedurende my hoërskooljare op koshuis (Lydenburg) het ek slegte ondervindinge met ouer seuns gehad en dinge het vir my net te veel geword en ek het weggeloop na die destydse Suidwes Afrika (Namibië) met die hoop om op ‘n skip te werk.  ‘n Week later het ek teruggeryloop en deur die genade van die Here weer by die dorp uitgekom en my amper gebroke ouers weer gesien waar hulle oral na my gesoek het. Toe het ek besef ek kan nie van my probleme weghardloop nie.  Jare later het my Ma my vertel dat my Pa vir haar gesê het dat hulle my soos die verlore seun moet ontvang en nie skel nie.   Ek het my skoolloopbaan voltooi en het toe uitgesien om weermag toe te gaan.  Voor ek vertrek het het my Ma een oggend in my kamer ingekom en gesê sy wil met my oor iets praat.  Ek was onmiddelik op my agtervoete want ek het geweet dit was oor geestelike dinge.  Sy het vir my gevra of ek sekerheid het van die ewige lewe as ek die dag sou sterf.  Net om haar van my  rug af te kry het ek vir haar gelieg en gesê dat ek wel het. Sy het in trane die kamer verlaat, want ek dink sy het geweet ek het nie sekerheid nie, want my lewe getuig nie daarvan nie.  Ses maande later bevind ons ons as ‘n peloton van 30 in die Caprivistrook, Namibie.  In ‘n basis daar genaamd, Mpacha, het ek op ‘n dag in ‘n kamer ingegaan wat as ‘n koffiekroeg gedien het. Daar was oral literatuur uitgestal op die tafels.  Bloot uit verveelheid het ek begin om ‘n prenteboek (comic) van Hal Lindsey deur te blaai en ek word gefassineer toe ek besef dit handel oor die Wederkoms van die Here Jesus en die tekens van die tye.  Ek kon nie glo wat ek gelees het nie.  Ek het nooit geweet die Bybel praat so direk oor die toekoms en omtrent ’n mens se lewe nie.  My aanvanklike fassinering daaroor het  oorgegaan in vrees want ek het besef die Wederkoms beteken oordeel vir sondaars.  Hoe het ek dit nie besef nie!  Net ‘n paar dae tevore het ek uit die einste koffiekroeg twee blikkies kondensmelk gesteel vir eie gebruik terwyl niemand daar was nie.  Ek het onder ’n oortuiging gekom van my sondes tot so ‘n mate dat ek die twee blikkies kondensmelk vervang het en teruggeplaas het.  Ek het toe besef dat God heilig en regverdig is en dat ek ‘n groot probleem het.   Ek het my klein Gideons Bybeltjie uitgehaal en Openbaring in ons tent probeer lees maar kon niks verstaan nie.  Ek het tog aan ‘n mede-soldaat een aand in ‘n loopgraaf gesê dat ek tot bekering gekom het, maar ek was nog nie gered nie.  Maar ek het wel geweet dat iets met my gebeur het.  ‘n Paar dae later word ons uitgeplaas om ‘n tydelike basis op te rig en die koffiekroeg voorsien ons toe ook van geestelike literatuur.  Oppad soontoe agterop die vragmotor, onthou ek hoe ek die Here gedank het.  Ek lees toe Chris Cronje se boekie “Die Tweegesprek”.   Ek verstaan toe die Evangelie vir die eerste keer in my lewe.  Op ‘n dag stap ek toe die bosse in en kniel en het tot God gebid om my sondes te vergewe (Spreuke 28:13), ek het my vertroue in die Here Jesus se dood, begrafnis en opstanding deur die geloof  geplaas (Romeine 3:23 – 26; 2 Kor. 5:21; 1 Kor. 15:1 – 4) en toe die heerlikheid ervaar van vergifnis van sondes en die ewige lewe.  Ek het ook ervaar hoe ‘n groot las van my rug af verdwyn het.  Die Here het my ook in staat gestel om ander te vergewe wat my te na gekom het. Soos ‘n pasgebore baba verlang na melk (1 Pet. 2:1 -3), het ek dadelik begin verlang na geestelike dinge en om iets vir die Here te doen. Sy genade was altyd oorvloedig deur goeie en slegte tye maar ek het ontdek dat deur daagliks gehoorsaam te wees en in Hom te bly (1 Joh. 2:28 – 29; Joh.14:21, 23-24) deur Bybelstudie, gebed en getuienis, stel Hy my instaat om vir Hom te lewe en ‘n getuie te wees van die waarheid van Sy Woord.  Ek het later aan ‘n evangeliese Bybelkollege gaan studeer en ook ‘n onderwyskwalifikasie verwerf om my medemens te dien.  Weens die feit dat die Here literatuur so prominent in my bekering en wedergeboorte gebruik het, het ek ‘n literatuurbediening begin wat traktate versprei om die korrekte Evangelie te verkondig soos die Here Jesus, die vroeë kerk en ander deur die eeue dit gedoen het. Kontak my by louis060678@gmail.com daarvoor.

Mark Gabriel Getuienis

The Story of M A Gabriel
The former professor of Islamic history at Al-Azhar University, Cairo, Egypt

Disillusioned at Al-Azhar

Fifteen years ago I was the imam of a mosque in the city of Giza, Egypt, which is where the famous Egyptian pyramids are located. (Imam of a mosque is a position similar to pastor of a Christian church.) I preached the message of the week on Fridays from 12 to 1 in the afternoon, as well as performed other duties.

One Friday the topic of my message was jihad. I told the two hundred fifty people seated on the ground before me: Jihad in Islam is defending the Islamic nation and Islam against the attacks of the enemies. Islam is a religion of peace and only will fight against one who fights it. These infidels, heathens, perverts, Christians and Allah’s grievers, the Jews, out of envy of peaceful Islam and its prophet—they spread the myth that Islam is promulgated by the sword and violence. These infidels, the accusers of Islam, do not acknowledge Allah’s words. At this point I quoted from the Quran: And do not kill anyone whose killing Allah has forbidden, except for a just cause. —Surah 17:33, The Noble Quran When I spoke these words, I was just freshly graduated from Al-Azhar University in Cairo, Egypt —the oldest and most prestigious Islamic university in the world. It serves as the spiritual authority for Islam worldwide. I was teaching at the university, and I was an imam on the weekend at this mosque.

I preached my sermon on jihad that day according to the philosophy of the Egyptian government. Al-Azhar University focused us on the politically correct Islam and purposely overlooked areas of teaching that conflicted with the authority of Egypt . I was preaching what they taught me, but inside I was confused about the truth of Islam. But if I wanted to keep my job and my status at Al-Azhar, I needed to keep my thoughts to myself. After all, I knew what happened to people who differed from Al-Azhar’s agenda. They would be fired and would not be accepted to teach at any other university in the nation.

However, I knew that what I was teaching at the mosque and at Al-Azhar was not what I’d seen in the Quran, which I had memorized in its entirety by the age of twelve. What confused me the most was that I was told to preach about an Islam of love, kindness and forgiveness. At the same time, Muslim fundamentalists—the ones who were supposed to be practicing true Islam—were bombing churches and killing Christians.

At this time the jihad movement was very active in Egypt. Reports of bombings and attacks against Christians were common. It was such apart of everyday life that one time I heard a bomb go off at a church as I was riding the bus. I looked and saw a plume of smoke rising up a quarter mile away.

I had been raised in a family that was well established in Islam, and I had studied Islamic history. I was not involved in any radical groups. But one of my Muslim friends was a member of an Islamic group that was actively slaughtering Christians. Ironically, he was a chemistry student and had only recently become serious about his faith. Nevertheless, he was active in jihad. One day I asked him, “Why are you killing our neighbors and countrymen whom we grew up with?”

He was angry and astonished at my challenge. “Out of all Muslims you should know. The Christians did not accept the call of Islam, and they are not willing to pay us the jizyah (tax) to have the right to practice their beliefs. Therefore, the only option they have is the sword of Islamic law.”

Seeking the Truth

My conversations with him drove me to pour over the Quran and the books of the Islamic law, hoping to find something to contradict what he said. I couldn’t change the reality of what I read. As a Muslim, I realized I had two options:

  • I could continue to embrace the “Christianized” Islam—the Islam of peace, love, forgiveness and compassion, the Islam tailor-made to fit Egyptian government, politics and culture—thereby keeping my job and status.
  • I could become a member of the Islamic movement and embrace Islam according to the Quran and the teachings of Muhammad. Muhammad said, “I left you with something [the Quran]. If you hold on to what I left with you, you will not be led astray forever.”

Many times I tried to rationalize the kind of Islam I was practicing by saying to myself, well, you are not too far out. After all, there are verses in the Quran about love, peace, forgiveness and compassion. You only need to ignore the part about jihad and the killing of the non-Muslims. I went to every interpretation of the Quran trying to avoid jihad and killing non-Muslims, yet I kept finding support of the practice. The scholars agreed that Muslims should enforce jihad on infidels (those who reject Islam) and renegades (those who leave Islam). Yet jihad was not in harmony with other verses that spoke of living at peace with others. All the contradictions in the Quran were really causing a problem for my faith. I spent four years to earn my bachelor’s degree, graduating second out of a class of six thousand. Then there was another four years for my master’s and three more for my doctorate—all studying Islam. I knew the teachings well.

In one place alcohol was forbidden; in another it was allowed(compare Surah 5:90–91 with Surah 47:15). In one place it says Christians are very good people who love and worship one God, so you may be friends with them (Surah 2:62, 3:113–114). Then you find other verses that say Christians must convert, pay tax or be killed by the sword (Surah 9:29 ). The scholars had theological solutions to these problems, but I wondered how Allah, almighty and all powerful, could either contradict himself so much or change his mind so much.

Even the prophet of Islam, Muhammad, practiced his faith in ways that contradicted the Quran. The Quran said Muhammad was sent to show the mercy of God to the world. But he became a military dictator, attacking, killing and taking plunder to finance his empire. How is that showing mercy? Allah, the god revealed in the Quran, is not a loving father. It says that he desires to lead people astray (Surah 6:39 , 126). He does not help those who are led astray by him (Surah 30:29) and desires to use them to populate hell (Surah 32:13).

Islam is full of discrimination—against women, against non-Muslims, against Christians and most especially against Jews. Hatred is built in to the religion.

The history of Islam, which was my special area of study, could only be characterized as a river of blood.

Dangerous Questions

Finally, I reached the point where I was questioning the faith and the Quran with my students at the university. Some of them were members of terrorist movements, and they were enraged: “You can’t accuse Islam. What has happened to you? You have to teach us. You have to agree to Islam.” The university heard about it, and I was called in for a meeting in December 1991. To summarize the meeting, I told them what was in my heart: “I can no longer say that the Quran comes directly from heaven or from Allah. This cannot be the revelation of the true God.”

These were very blasphemous words, in their opinion. They spat in my face. One man cursed me, “You blasphemer. You bastard.” The university fired me and called the Egyptian secret police. The Secret Police Kidnapped Me to understand what happened next; you need to have a picture of how my family lived. My father had a very large home that was three stories tall. My whole family lived together in this house—my parents, my four married brothers with their families, my unmarried brother and myself. Only my sister lived elsewhere because she was married and lived with her husband. The house was divided into many apartments, and we were very comfortable. On the first floor were my parents’ apartment and an apartment I shared with my brother. On the floors above us were apartments for my other brothers. At three o’clock in the morning on the very same day that the university kicked me out, my father heard knocking at the door of our house. When he opened the door, fifteen to twenty men rushed in carrying Russian Kalashnikov assault weapons. They were not wearing uniforms, just regular clothes. They ran upstairs and all through the house, waking people up and looking for me. I think so many men came in at once so that I couldn’t run away before they found me.

They were all over the house before one of them found me asleep in my bed. My parents, brothers, spouses and children were awake, weeping and terrified, as they dragged me away. Everybody in the area heard the commotion.

I was taken to a place that looked like a prison and was placed in a cell. In the morning my parents frantically tried to figure out what had happened to me. Right away they went to the police station and demanded, “Where is our son?” But nobody knew anything about me. I was in the hands of the Egyptian secret police.

The Egyptian Prison

Spending time with the Egyptian secret police is much different than a visit to an American prison. They put me in a cell with two radical Muslims accused of committing terrorist acts. One was Palestinian and the other Egyptian.

For three days I was given no food or water. Every day the Egyptian man asked me, “Why are you here?” I refused to answer because I was afraid he would kill me if he knew that I had questioned Islam. On the third day, I told him I was a teacher at Al-Azhar University and an imam in Giza . Immediately he gave me a plastic bottle of water and some falafel and pita that were brought to him by his visitors, but he told me that the police had warned him not to give me anything. On the fourth day, the interrogation began. For the next four days the goal of the secret police was to make me confess that I had left Islam and to explain how it happened.

The interrogation began in a room with a large desk. My interrogator sat behind the desk, and I sat on the other side. Behind me were two or three police officers.

They were sure that I had been evangelized and converted to Christianity, so the interrogator kept badgering me, “What pastor did you talk to? What church have you been visiting? Why have you betrayed Islam?” He asked many questions. One time I hesitated too long when I answered. He nodded to the men behind me. They grabbed my hand and held it down on the desk. My interrogator held a lit cigarette. He reached over and extinguished it into the top of my hand. I still have this scar. I also have the scar on my lip where he did the same thing. Sometimes he used the cigarettes when he got angry; other times the officers just hit me across my face.

As my interrogation continued, the pressure grew stronger. One time they brought a fire poker into the room (the iron rod that you use to move burning wood in a fire). I wondered, what is that for? The next time the interrogator wanted to make his point, I found out. The poker was red hot, and one officer pressed it into the flesh of my left arm.

They wanted me to confess that I had been converted, but I said, “I didn’t betray Islam. I just said what I believe. I am an academic person. I am a thinker. I have a right to discuss any subject of Islam. This is part of my job and part of any academic life. I could not even dream of converting from Islam—it is my blood, my culture, my language, my family, my life. But if you accuse me of converting from Islam for what I say to you, then take me out of Islam. I don’t mind to be out of Islam.”

The Whip

My answer was not what they wanted to hear. I was taken to a room with a steel bed in it. They tied my feet to the foot of the bed and then put heavy stockings on them, almost like oven mitts.

One officer had a black whip, about four feet long, and he began whipping my feet. Another officer sat down next to me at the head of the bed with a pillow in his hands. When I cried out, he pushed the pillow into my face until I was quiet. I could not stop crying out, so a second officer came to put an extra pillow over my face.

As I was beaten I went unconscious, but when I woke up the officer was still whipping my feet. Then he stopped and they untied me, and one officer commanded, “Stand up.” I couldn’t at first, but he took the whip and beat my back until I stood.

Then he showed me a long passageway and said, “Run.” Again, when I couldn’t do it, he whipped my back until I ran down the passageway. When I got to the end, there was another officer waiting for me. He whipped me until I ran back to where I came from. They made me run back and forth. Later, I learned why they did that. The running was so that my feet wouldn’t swell. The stockings were so I wouldn’t have marks on my feet from the whipping. I assume the pillows were so nobody could hear my cries. Next I was taken to something that looked like a small, aboveground swimming pool. It was filled with ice-cold water. The officer with the whip said, “Get in,” so I got in. It was so cold that I tried to get out, but he whipped me every time I made a move.

I have low blood sugar, and it wasn’t very long before I passed out from the cold. When I woke up I was lying on my back in the bed where they whipped my feet, still in my wet clothes.

A Night in the Dark

One evening I was taken outside behind the building. I saw what looked like a small, concrete room with no windows or doors. The only opening was a skylight on the roof. They made me climb a ladder to the top and demanded, “Get in.” When I sat on the edge and put my feet down in the opening, I felt water. I could also see there was something swimming on the top of the water. This is my grave, I thought. They are going to kill me today. I slid down into the opening and felt the water rise up over my body, but then to my surprise I felt solid ground under my feet. The water only came up to my shoulders. Then rats, which were what I saw swimming in the water, started crawling all over my head and face. These rats had not been fed for a very long time. My interrogators were being clever. “This guy is a Muslim thinker,” they said, “so we will have the rats eat his head.” I was very scared for the first minute after they closed the skylight. They left me there all night and then came back the next morning to see if I were alive. When the skylight opened and I saw the sunlight, it was hope for me that I had survived and was still alive.

All that night not one rat bit me. They climbed all over my head and in my hair and played with my ears. One rat stood on my shoulders. I felt their mouths against my face, but it almost felt like kisses. I never felt a tooth. The rats were utterly faithful to me. Even today when I see a rat, I have a feeling of respect. I cannot explain why the rats behaved this way. Meeting with a Dear Friend The interrogation was not over. Later the officers took me to the door of a small room and said, “There is someone who loves you very much who wants to meet with you.” I asked, “Who is this?” I was hoping it was one of my family members or a friend to visit me or get me out of prison. They said, “You don’t know him, but he knows you.” They opened the door to the room, and inside I saw a big dog. There was nothing else in the room. Two people took me inside and then left me and shut the door. This was the first time my heart cried out. In my heart I cried to my Creator, You are my father, my God.You are to look after me. How can you leave me in these evil hands? I don’t know what these people are trying to do to me, but I know you will be with me and one day I will see you and meet you.

I walked to the middle of the empty room and slowly sat down cross-legged on the floor. The dog came and sat down in front of me. Minutes went by as this dog looked me over. I watched his eyes move from top to bottom over and over again. I went in my heart to prayer to the God I did not yet know. The dog got up and started walking in circles around me, liken animal about to eat something. Then he came to my right side and licked year with his tongue. He sat down by my right side and just stayed there. I was so exhausted. After he just sat there for a while, I fell asleep. When I woke up, the dog was in the corner of the room. He ran to me, as if to say good morning. Then he licked my right ear again and sat down again at my right side.

When the officers opened the door they saw me praying with the dog sitting next to me. I heard one say, “I can’t believe this man is a human being. This man is a devil—he’s Satan.” The other replied, “I don’t believe that. There is unseen power standing behind this man and protecting him.” “Which power? This man is an infidel. It’s got to be Satan because this man is against Allah.”

Someone watching over me they took me back to my cell. While I was gone, my Egyptian cellmate had asked the police, “Why are you persecuting this man?” They told him, “Because he is denying Islam.” That made my cellmate furious. As soon as I got back in the cell, he was ready to kill me. But I had only been in there fifteen to twenty minutes when a police officer came with transfer papers for this man and took him away. I had to ask myself, What is going on here? What power is protecting me? At that time, I did not know the answer. I did not spend much time wondering about it. In a short while my own transfer papers came through. I was to be taken to a permanent prison in southern Cairo . At this point I did not think that my interrogators were even human. I had been arrested for merely questioning Islam. Now my faith was really shaken. And I was on my way to another prison.

The next week I spent in a prison in southern Cairo . It was relatively relaxed time. God sent me a prison guard who did not agree with radical Islam. All during this time my family was trying to find out where I was. They had no success until my mother’s brother, who was a high-ranking member of the Egyptian Parliament, returned to the country after traveling overseas. My mother called him, sobbing, “For two weeks we have not known where our son is. He is gone.” My uncle had the connections that were needed. Fifteen days after I was kidnapped, he came to the prison personally with the release papers and took me home.

Later, the police gave my father this report: We have received a fax from Al-Azhar University accusing your son of leaving Islam, but after an interrogation of fifteen days, we found no evidence to support it. My father was relieved to hear this. Out of all my brothers and sisters, I was the only one who had studied Islam at the university, and he was very proud of me. He could not even imagine I would ever leave Islam, so he attributed the whole incident to a bad attitude toward my scholarship on the part of the people at the university.

“We don’t need them,” he said, and he asked me to start work immediately as a sales director for his factory. He owned a successful business that produced leather jackets and men’s and women’s clothing.

A Year without Faith

For one year I lived without any faith. I had no God to pray to, to call to, to live for. I believed in the existence of a God who was merciful and righteous, but I had no idea who He was. Was He the God of the Muslims, the Christians or the Jews? Or was He some animal—like the cow of the Hindus? I had no knowledge of how to find Him.

You have to understand that if a Muslim comes to the conclusion that Islam is not the truth and he has no religion to turn to, it is the most difficult time in his life. Faith is in the fabric of the life of a Middle Eastern person. He cannot imagine how to live without knowing his God. During this whole year, my physical body expressed the pain that was in my spirit. Though I had every material thing I needed, I was plagued with a deep tiredness from constantly trying to use my mind to figure out the identity of the true God. I suffered constantly from headaches. I went to a doctor who was a relative of the family. He did a scan of my brain, but heeded not find anything wrong. He prescribed some tablets that helped.

The Sermon on the Mount

I ended up visiting a nearby pharmacy one or two times a week for packets of tablets, getting a small number of tablets each time, hoping the headaches would just go away for good. After I had been coming for a while, the pharmacist asked me, “What is going on in your life?” I told her, “Nothing is going on. I have no complaint except for one thing: I am living without God. I don’t know who is my God, who created me and created the universe.”

She said, “But you were a professor at the most respected Islamic university in Egypt . Your family is very respected in the community.” “That is true,” I replied, “but I have discovered falsehoods in their teachings. I no longer believe my home and family are built on a foundation of truth. I had always clothed myself in the lies of Islam. Now I feel naked. How can I fill the emptiness in my heart? Please help me. ” “OK,” she said. “Today I will give you these tablets, and I will give you this book—the Bible. But please promise me not to take any tablets before you read something from this book.” I took the book home and opened it at random. My eyes fell on Matthew 5:38: You have heard that it was said, “Eye for eye, and tooth for tooth.” But I tell you, do not resist an evil person. If someone strikes you on the right cheek, turn to him the other also.

My whole body began trembling. I had studied the Quran my whole life—not once did I find words as inspiring as this. I had come face to face with the Lord Jesus Christ.

I lost all track of time. It felt as if I were sitting on a cloud above a hill, and in front of me was the greatest teacher in the universe telling me about the secrets of heaven and the heart of God. I could easily compare the Bible to what I had learned from my years of studying the Quran, and there was no doubt in my mind that I was finally encountering the true God. I was still reading in the early hours of the next day, and by dawn I gave my heart to Jesus.

Ambushed

I only told the pharmacist and his wife that I had accepted Jesus, but in Egypt, if anyone left Islam, it was automatically assumed that he had become a Christian and therefore must be killed. Because of this, fundamentalists sent two men to ambush me and kill me. It happened when I was walking home from visiting a friend. It was only a fifteen- or twenty-minute walk through Giza . I was on Tersae Street , near my home, when I saw two men standing in front of a grocery shop. They we redressed traditionally with the long, white robes, long beards and head coverings. I thought they were just customers. I never imagined they would do anything to me.

When I reached the shop, they stopped me, and then suddenly both pulled out knives and began trying to stab me. I had no weapon, and because it was a hot day, I was just wearing a T-shirt and pants. I put up my hands to protect myself. Again and again the blades struck me and cut my wrists. There were other people on the street, but no one helped me. They just gathered to watch. This was typical for those years. People would intervene if it was just a fistfight, but they wouldn’t get involved with knives. They also didn’t want to be in the way if someone pulled a gun. The first attacker was trying to stab my heart. He almost did it, but I moved. He missed by about five inches and got me in the shoulder instead. When he pulled the knife out, I remember looking down and seeing the blood come out in a stream.

I fell to the ground and just curled up in a little ball, trying to protect myself. Then the other attacker tried to stab me in the stomach, but the blade turned, and he stabbed me in the shin instead. By this time I had lost so much blood that I passed out. There was no hope for me until two police officers arrived on motorcycles and my attackers ran away. I was taken to the hospital and treated. In the hospital, the police asked if I knew why I was attacked. I said I did not. Again, my father rejected any evidence that I was abandoning Islam. He just could not think in those terms.

My Father Learns the Truth

I continued to work for my father and did not speak of my new faith. In fact, he sent me to South Africa in 1994 to explore business opportunities for him. While there, I spent three days with a Christian family from India .When we parted, they gave me a small cross on a necklace to wear. This small cross marked the turning point in my life. After a little more than a week, my father noticed the chain on my neck and became very upset because, according to Islamic culture, only women are allowed to wear jewelry around their necks. “Why do you wear this chain?” he demanded.

It seemed as if my tongue spoke on its own as I replied,” Father, this is not a chain. This is a cross. It represents Jesus, who died on a cross like this for me, for you and for everybody in the whole world. I received Jesus as my God and Savior, and I pray for you and for the rest of my family to also accept Jesus Christ as your Savior.”

First, my father fainted right there in the street. Some of my brothers rushed out to him, and my mother started crying in fear. I stayed with them as they bathed my father’s face with water. When he came to, he was so upset he could hardly speak, but he pointed at me. In a voice hoarse with rage he cried out, “Your brother is a convert. I must kill him today!”

Wherever he went, my father carried a gun under his arm on a leather strap. (Most wealthy people in Egypt carry guns.) He pulled out his gun and pointed it at me. I started running down the street, and as I dived around a corner, I heard the bullets whining past me. I kept running for my life.

Leaving My Home

Forever I ran to my sister’s house, which was about half a mile away. I asked her to help me get my passport, clothes and other documents from my father’s house. She wanted to know what was wrong, and I told her, “Father wants to kill me.” She wanted to know why, and I said, “I don’t know. You must ask Father.”

When I ran away, my father knew exactly where I was headed because my sister and I were very close, and her house was nearby. My father had walked to my sister’s house, and he arrived while she and I were talking. He banged on the door, crying with tears streaming down his face, “My daughter, please open the door.” Then he shouted, “Your brother is a convert! He has left the Islamic faith. I must kill him now!”

My sister opened the door and tried to calm him down. “Father, he is not here. Maybe he went to another place. Why don’t you go home and relax, and later we can talk about this as a family.” My sister had mercy on me and gathered my things from my parents’ house. She and my mother gave me some money, and I got in my car and drove away on the evening of August 28, 1994.

For three months I struggled to travel through Northern Egypt, Libya, Chad and Cameroon. I finally stopped in the Congo. At that point I had malaria. They found an Egyptian doctor to examine me. He said that I would be dead by morning, and they made arrangements to get a coffin from Congo ’s Egyptian embassy to send me back home.

To their shock, I woke up the next morning. I left the hospital after five days and started to tell people everywhere about what Jesus did for me.

Life as a Follower of Jesus

Ten years have gone by since I accepted the Lord Jesus as my Savior. He called me and gave me a personal relationship with Him—something that Islam never offered.

I have never stopped crying for my Muslim people, whom I left behind, asking the Lord to deliver them from the darkness of Islam. As you read the pages of this book, you will come to understand how great this darkness is. It is the teachings of Islam that have produced terrorists who seem capable of any kind of evil in the name of Allah. Now the whole world wants to understand what Islam teaches. A great amount of misinformation has been shared in the media and on the Internet. My goal is to help you see plainly why these people do what they do. I don’t want to motivate you to anger, however. I want to motivate you to believe—to believe for the fall of Islam and the release of its captives, in Jesus’ name.

Bron: http://www.bibleprobe.com/magabriel.htm

Mike se Getuienis

Ek was aan pornografie blootgestel te midde van die 1980’s, toe  ek en ‘n vriend van my, in sy pa se slaapkamer  ingesluip het om van sy pornografiese tydskrifte te vat. Ek was vinnig verslaaf aan pornografie en het die volgende twintig jaar al dieper en dieper verstrengel geraak in seksuele sondes. Terwyl ek in die hoërskool was het ek ook pornografiese films ontdek. Ek het ook begin rondslaap met meisies, dronk geword, tabak gekou en eksperimenteer met dagga. In kollege  het ek dieper in sonde verval want al vier hierdie dinge was op ‘n gereelde basis. Daardie tyd het ek ook op ‘n groter mate pornografiese material in die hande gekry, en met ‘n wellustige hart en verdorde gewete het ek  van die volle voordele gebruik gemaak.

 

Ek het grootgeword met die idee van ‘n mens-gemaakte saligheid, soos ‘n dwaas het ek gedink dat my goeie dade en wêreldse vaardigheid goed genoeg sou wees vir die dag dat God my sou roep om my lewe voor Hom te regverdig. Alhoewel in my laat twintigs het die Heilige Gees in my lewe begin werk. En ek het begin om die gewig van my sonde op my te voel rus. Op daardie punt was my seksuele sonde al ‘n gewoonte by my gewees. Tenspyte van my illusie dat ek die pornografie sou kon beheer. Ek het besef dat ek geen beheer oor die situasie gehad het nie. Ek het vreeslik skuldig daaroor gevoel en geweet dat ek ‘n probleem gehad het, maar nie geweet wat om daaroor te doen nie.

 

In Junie 2004, het ek met my vrou getrou en ek kon nog my geheime gereelde seksuele sonde vir haar wegsteek. Maar in Januarie 2005 het die skande en my gewete ondraaglik geword en ek het alles aan haar bely. Die volgende paar maande het ons spandeer om ons vehouding te herstel, en in Julie dieselfde jaar  het ek my lewe vir Jesus gegee by ‘n “Promise keepers” konferensie. Dieselfde somer het ons na ‘n ander staat toe getrek waar ons by ‘n Bybel lerende kerk aangesluit het. Ten spyte van my geloofs getuienis , het ek nog ‘n stryd met pornografie gehad. In Februarie 2006 het God my tot die punt gebring waar Hy my oortuig het dat ek dit nie meer vir my vrou kon wegsteek nie. Ek het weer aan haar bely en begin om die “Setting Captives Free, Way of Purity” aanlyn kursus te doen. Dit het met God se genade my vrygemaak van seksuele sonde vir die eerste keer in meeer as twintig jaar. Al het ek oorwining geniet het ek nie besef hoe sleg en bedrieglik my hart was nie, en dat apart van Christus ek baie gou kon terugval in my ou gewoontes. En dis presies wat gebeur het. En ek het vir die volgende twee en ‘n half jaar gestry met pornografie en tabak kou. Ek moes in September 2008 weer my seksuele sondes aan my vrou bely en het ‘n eed geneem om weer die “Way of Purity” kursus te doen. Maar belangriker as dit het ek erken dat ek hopeloos en hulpeloos is om uit my seksuele sonde bande te breek..Ek het geleer dat ek altyd vatbaar vir seksuele sonde sal bly,en dat ek totaal van  Jesus se krag afhanklik is om vry te kan bly.

 

Na ek die kursus hierdie keer voltooi het, is ek nederig en ook in eerbied om te kan sê dat God my die deursettings vermoë gee om  te kan oorwin. Deur Sy genade is ek nou vry van seksuele sonde en drank sowel as tabak.  Hierdie keer besef ek die verandering sal nie net tydelik wees nie. Ek sê dit nie op ‘n hoogmoedinge wyse nie, as feite erken ek dat as ek net op my eie krag moet staat maak, sal ek net weer in my sonde terugval. Die verskil is dat ek vandag besef dat alles te danke aan God is. Ek verstaan dat ek afhanklik van die evangelie is om my oorwinning te behou. Ek prys die Here dat Hy my hart verander het, wonderbaarlik het Hy my die begeerte gegee om in Jesus Christus my Verlosser tevredenheid te verkry.

 

Ek is met Christus gekruisig, en èk leef nie meer nie,maar Christus leef in my. En wat ek nou in die vlees lewe, leef ek deur die geloof in die Seun van God wat my liefgehad het en Homself vir my oorgegee het. Gal 2:20

 

Getuienis van 'n plaasboer in Zimbabwe wie se plaas gevat is

My plaas is nie al dié haat werd

Beeld 2012-04-30 22:17 Henry Jackson

 

’n Afgevatte plaas in Zimbabwe.

Hoe reageer ’n boer wanneer daar op sy plaas beslag gelê word? Henry Jackson, ’n boer van Gweru in Zimbabwe, het die volgende boodskap gister aan vriende en familie gestuur nadat dit verlede week met hom gebeur het.

 

‘My plaas is gevat! Daardie frase is amper so skrikwekkend as die woord ‘kanker’.

 

Dinsdag 24 April, terwyl ek besig was om kuilvoer te sny, het vier spoggerige voertuie my plaaswerf ingejaag en omtrent 20 mans het uitgespring, donker van woede en siedende haat. Ek het oorgestap en vriendelik gegroet, maar net mompelende antwoorde gekry. Die leier, die grondkommissaris, het begin: ‘Jy weet dat die regering alle plaasgrond verkry het en dat jy onwettig op die plaas bly.’ 

‘O,’ het ek geantwoord.

‘Wel,’ het hy voortgegaan. ‘Ons het ’n nuwe eienaar wat ons wil bring en aan jou wil voorstel.’

Hy het gevra of daar plek is waar ons kon sit en praat, en toe ons (bene uitgestrek) ons sit gekry het op ons stoep se stoele, het die intimidasie begin.

 

‘Ons verwag dat jy saamwerk met die nuwe eienaar. Ons wil hê die oorgang moet vlot verloop.’ ’n Besonder groot individu het bygevoeg, met diep haat wat uit sy gesig straal: ‘As jy nie saamwerk nie, sal ons ons kêrels stuur en jy sal sonder enigiets weggejaag word – nie eens jou klere nie. Jy sal niks saamvat nie.’

 

Nog ’n man het gevra: ‘Weet jy wie ek is?’ Ek het gesê ek weet nie. Hy het gesê: ‘Ek is mnr. *** (ek kan nie sy naam onthou nie) en ek kan mense binne twee uur van hul plase afkry!’ Hy het twee vingers in die lug gehou en kragdadig herhaal: ‘Twee uur!’

 

Ek was taamlik stil tot op dié punt, maar het toe sag geantwoord: ‘Mnr. ***, ek wil vir jou iets sê wat ek wil hê jy moet hoor.’ ‘Wat is dit?’ het hy nors gevra.

 

Terwyl ek my vinger na hom wys, het ek sag gesê: ‘Ek vrees jou nie. Ek vrees slegs vir God. Ek en jy sal albei eendag sterf en in ons eie skoene sal ons voor God staan en verantwoording doen vir wat ons in dié lewe gedoen het, jy vir jou dade en ek vir my reaksie daarop.’ Dit het gelyk of dit hom taamlik van stryk gebring het.

 

Met nog baie dreigemente is hulle daar weg, so vinnig as hulle gekom het, en met die belofte om die middag terug te wees om die nuwe eienaar aan my voor te stel.

 

Toe hulle terugkom, was daar minder van hulle en net twee motors, en ek het tyd gehad om tot verhaal te kom. Die man, sy naam is Philemon, wou weet hoeveel tyd ek nodig het en ek het gesê: ‘Ses maande sou ideaal wees sodat ek deur die winter kan kom.’

 

Hy het gesê dis te veel en ek het gevra hoeveel tyd hy my sou gee. Hy het gesê: ‘Drie maande.’ Ek het besef dit was baie welwillend vergeleke met wat ander boere gekry het en dit aanvaar.

 

Binne ’n paar uur was die saak beklink en ek het my plaas, my lieflike huis en blyplek verloor, met nêrens om te gaan nie. 

 

Maar die Here het my voorberei op dié dag. Oor die afgelope twee jaar het die Here baie met my gepraat oor my eie hart se houding en daar het baie reiniging plaasgevind. Veral die afgelope drie maande het hy dikwels die gedagtes in my hart geplaas dat ek my plaas gaan verloor. Ek het geweet daar kom ’n toets in my lewe en dat Hy van my, sy kind, verwag om te reageer soos hy sou.

 

Toe die voertuie Dinsdag ingejaag kom, het ek dadelik geweet die tyd het aangebreek. Julle sien, daar is niks wat in dié lewe gebeur wat vir ons hemelse Vader ’n verrassing is nie.

 

As ons sy kinders is, is ons lewens veilig in sy hande. As ons na sy stem luister en doen wat Hy sê, is daar geen rede om bang te wees vir wat mense aan ons kan doen nie, of om die toekoms te vrees nie.

 

En wat sê Hy moet ons doen as dié soort ding met ons gebeur? Is ons gewillig om sy woorde op ons lewens toe te pas?

 

Matteus 5:44 sê: ‘Maar Ek sê vir julle: Julle moet julle vyande liefhê, en julle moet bid vir dié wat julle vervolg, sodat julle kinders kan wees van julle Vader in die hemel …’

 

Is Jesus se opdrag vir ons bedoel of nie? Waarom sien ek so baie Christene met sulke diep rassehaat en bitterheid wat in hulle kook?

 

Moet ons nie kinders van ons Hemelse Vader wees wat sy karakter uitstraal nie? Watter getuienis leef ons uit as ons met siedende woede reageer? Hoe is ons dan beter as die wêreld?

 

Toe ek Philemon die volgende dag sien, was hy nog net so senuweeagtig en hy het op die punt van sy stoel gesit.

 

Ek het vir hom gesê: ‘Philemon, al het ek nêrens om heen te gaan nie en al het jy op een dag my lewensdroom van my weggeneem, sal ek nie bitter of kwaad vir jou wees nie.

 

‘Ek wil jou seën as jy die plaas oorneem. Ek wil jou help sover ek kan. Ek wil hê jy moet dié plaas soveel geniet as wat ek dit geniet het.’

 

Hy het positief gereageer en meer verbasende toegewings gemaak.

 

‘Jy kan alles wat jy wil van die plaas af neem en as jy bereid is om enigiets te los, sal ek jou daarvoor betaal,’ het hy gesê.

 

Ons het blad geskud en is as vriende uitmekaar.

 

Die Bybel sê: ‘’n Mens wat kwaad word, doen nie wat voor God reg is nie.’ (Jakobus 1:20).

 

Ons moet die groter prentjie raaksien en nie so styf vashou aan die paar aardse besittings wat ons het nie. Ons Hemelse Vader is goed in staat om in al ons behoeftes te voorsien, en as ons ons aardse besittings in oop hande hou, kan hy daarvan neem of daarby voeg wat Hy wil.

 

Nie eens ’n mossie val sonder dat Hy dit weet nie. Kan Hy nie voorsien in ’n huis en plek om my koeie te melk nie? Natuurlik kan hy!

 

Waarom sal ek dan toelaat dat my hart gevul word met haat vir ’n man vir wie Jesus gesterf het? Ek wil liewer sien dat dié man en sy gewelddadige vriende in die Koninkryk ingebring word.

 

Jy sal nooit die oorlog van rassehaat met haat wen nie. Dit kan slegs gewen word met liefde en vergifnis. Die sterkste krag ter wêreld is nederige liefde. Het Hy nie gesê: ‘Die sagmoediges sal die aarde beërwe’ nie?

 

Moenie die enorme krag van eenvoudige nederigheid onderskat nie – waar ons sê: ‘Nie my wil nie, maar u wil geskied.’

 

Natuurlik is dit wat hulle doen onwettig. Ek kan die saak wen as ek hof toe gaan. Maar teen watter prys? Met meer haat, met intimidasie en geweld teen my werkers, en verskrikking vir my liewe vrou? Nee, ’n plaas is dit nie werd nie.

 

Ek sal nie ’n stuk grond probeer behou en my kosbare vrou in gevaar stel en aan verskrikking blootstel nie. Sy is baie meer werd as ’n plaas.

 

Soos sake nou staan, het ek nêrens om heen te gaan nie. Jesus se dissipels het Hom gevra waar Hy tuisgaan. Hy het geantwoord: ‘Die jakkalse het gate en die voëls het neste, maar die Seun van die Mens het nêrens om sy kop neer te lê nie.’ Ek voel ek is in goeie geselskap!

 

Maar ek het ’n absolute en bonatuurlike vrede en vertroue dat my Hemelse Vader iets baie beters vir my het as wat ek gehad het. Hy maak een deur toe net om ’n baie groter deur oop te maak.

 

So, vir julle wat gehoor het dat my plaas gegryp is. Moet asseblief nie om my onthalwe die vuur van rassehaat en bitterheid aanblaas nie.

 

Plaas liewer jul vertroue volledig op ons liewe Hemelse Vader en wag om te sien hoe wonderlik hy dié situasie tot sy eer gaan omkeer.”

Sarel du Plessis Getuienis

Wat ‘n voorreg is dit nie vir my om te kan getuig oor die wonderwerk wat die Here Jesus Christus in my lewe gedoen het nie.  Ek wil dan graag van die geleentheid gebruik maak om te getuig hoe die Here Jesus Christus my siel uit genade gered het en my bevry het van:

  • Oosterse Sport (Karate)
  • Onvergewensgesindheid
  • Drank
  • Vroumense

DIE PROBLEEM

In die Du Plessis se huis was daar altyd godsdiens gehou.  Of dit nou by Oupa se huis was of waar ookal daar was altyd godsdiens gehou.  As dit my oupa en ouma was het oupa altyd voorgelees uit die Bybel en dan vir elkeen die geleentheid gegee om ook te bid.  My pa het presies gedoen soos wat oupa gedoen het en het nie ‘n aand laat verby gaan sonder dat daar eers uit die Bybel gelees word en dan saam gebid word nie.

Hierdie dinge het so ‘n groot impak in my lewe gemaak dat ek met alle geweld van kleinsaf ‘n Dominee wou word.  Die onderwysers het ook vir my ouers gesê dat hul my in die toekoms sien as ‘n dominee. Ek was ‘n top presteerder op skool met die vak Godsdiens (toe dit nog aangebied was) en by die Sondagskool het ek nie toegelaat dat ‘n meisiekind haar Bybel versie en Sondagskoolwerk beter ken en doen as ek nie.  Dit was my trots. 

Maar niemand het my ooit gevra “Het jy die Here Jesus Christus al werklik in jou lewe ingenooi” nie. So, dit was die problem van kleins af.  Almal van ons getuig dat ons die Here Jesus Christus ken net soos ek, maar het Hom nie aangeneem nie.  Ek is mos reg:

  • Ek ken die Here Jesus Christus
  • Ek bid saam met ouers elke aand
  • Ek lees saam met hulle die Bybel
  • Gaan kerk toe elke Sondag oggend

So: Wat meer is daar dan om te doen as net dit?  My lewe is mos reg as kind en ek word darem gereken as ‘n voorbeeldige kind en ‘n kind wat kan bid.

Maar toe kom daar ‘n toevoeging tot die huis en my kleinboet word gebore.  Alles is net kleinboet voor en agter.  Kleinboet kan niks verkeerd doen nie.  Hoe ouer hy word hoe meer is net hy op die voorgrond:

  • Akademies doen hy baie goed.
  • Op die atletiekveld doen hy baie goed. Dit is die een Victor Ludorum na die ander.
  • Dis verkryging van provinsiale klere en so kan ek aangaan.

Dit gaan net goed met hom.  Kleinboet kan niks verkeerd doen nie.  Daar word agter hom aangery vir sy sport.  Atletiek byeenkomste word bygewoon deur ma en pa.  Daar is nie meer geld vir enige iets anders nie. 

Sarel is nou nie meer op die voorgrond nie.  Maak nie saak hoe en wat hy doen nie, daar is net nooit tyd vir sy sport of iets nie.  Ek begin toe na ‘n sport te soek wat nie nodig is vir my ouers om my rond te ry na oefeninge nie. Ek ontmoet toe ‘n motorwerktuigkundige  met die naam van Johan, wat werksaam was op die steenkool myn waar ons gebly het net duskant Bethal.  Hy was ‘n karate instrukteur en nooi my toe uit na een van sy klasse.

Ek stel toe baie belang in die sport en vind toe alles uit om deel te kan neem en om die klasse te kan bywoon.  Met groot motivering vertel ek my ouers dat dit is die sport wat ek wil doen en hulle hoef nie agter my aan te ry nie, dit is in die saal oorkant ons huis. Hul stem toe in dat hul my maandelikse fooie sal kan bybring.  Die verwagting in my hart is groot dat hul ook net sal kom kyk hoe ek oefen, want die oefensaal is net oorkant die pad en hul hoef glad nie eers te ry nie.  So koste besparing was voor die hand liggend om net hul aandag ook te kry. Nou het ek hul aandag gekry deur elke maand my fooie en kampioenskap fooie betaal te kry, maar dit was al.

Ek het verlief geneem dat hul meer aandag aan kleinboet gee en is tevrede met die betaling van elke maand se fooie.  Ek is immers nou ook besig en doen ook sport.  Ek was maar meestal afhanklik van die klub se mense om my na toernooie toe te vat.  Wanneer daar dan ‘n sertifikaat of trofee huistoe gebring word was dit maar net mooi so, maar kom laat pa jou gou vertel hoe kleinboet gedoen het vandag…  Dan was die blydskap en vrede ook dan nou sommer daarmee heen.

Ek het al meer en meer in die sport belang gestel.  Tyd vir Jesus Christus was daar nie nou regtig meer nie, want die huisgodsdiens het afgewater geword, my gebed het geen sin vir my gehad nie en ek het die Bybel ophou lees.  Waarom moet ek aangaan dit is mos nou tydmors hierdie.

Ek begin toe naslaan oor meditasie, want dit speel ‘n baie belangtike rol in karate.  Johan, my afrigter, gee toe vir my boeke daaroor en ek begin al die kern gedagtes op my kamer mure vas te plak en begin om dit te memoriseer.  Dit is nou sterk in teenstelling met dit wat die Here Jesus Christus van ons verwag, want jou kamer moet vol van Bybel versies wees soos wat die Heilige Gees met jou praat.  My Pa het my net gelos en gesê “jy is besig is om die mure vuil te maak”.  Soos die jare aangegaan het, het die mure in my kamer voller geraak van innerlike eie kragte en verplasing van my eie gedaante. Ek het die Here Jesus glad nie meer gedien nie, want Hy was nie my bron van krag nie.  Ek het nou ‘n nuwe krag wat my dinge laat doen wat ek nooit van tevore kon gedoen het nie.

Net na skool word ek in diens geneem deur die Suid Afrikaanse Polisie.  Terwyl ek op Polisie Kollege is slaag ek my 1ste Dan gradering.  Ek neem toe deel vir die SA Polisie karate span en presteer baie goed.  Hier het my oneindige moeilikheid begin met geweld, drank en vroumense.

U sien na elke toernooi of kampioenskap het ons eers die naaste Hotel besoek. Vir die wat dit nog nie weet nie, drank verdra geen onreg nie. Na so ‘n hotel besoek was daar altyd ‘n geweldige bakleiery. Daar was dan ook die misbruik van vrouens in die hotel wat besoek was. Dit het net elke keer al makliker geword om by ‘n hotel in te stap, by ’n vrou aan te lê, rusie met ander mans op te tel en dan is die gort gaar. Die geheim was dat jy nooit alleen was nie en het altyd iemand gehad wat jou sal bystaan wanneer daar moeilikheid is. 

Ek slaag toe daarin om my 2de Dan te kry in Karate.  Ek word gekies vir die SA Gojoru Span om in Namibië deel te gaan neem.  Ek verower in die toernooi twee goue medaljes en een silver. 

Maar die bevrediging was nie groot genoeg nie en het ek altyd na iets meer uitdagender gesoek.  Na ‘n verloop van 6 jaar ontmoet ek weer vir Johan, my eerste karate instrukteur. Hy deel my mee dat hy karate gelos het en dat hy die Here Jesus Christus aangeneem het.  Ek sê toe vir hom hoe onnosel kan hy nie wil wees nie, want hy was die top Kumite vegter wat Suid Afrika gehad het en om alles sommer net so te los is mors van talente.  Hy vra my toe of ek nie ook dalk die Here Jesus Christus wil aanneem nie. “Wie ek? Been there and I do not intend to return” Nie vir my nie.  Hy sê toe vir my “Dis jammer dat ek nie wil nie, want dit kan dalk net my lewe red”.  Ek deel toe mee dat ek niks anders nodig het nie, ek het alles tegniek, spoed, fiksheid en nog meer innerlik krag wat ek ontvang wanneer ek mediteer.  Die laaste wat ek van Johan gehoor het is dat hy ‘n sendeling in Namibië is.

Dit was nie lank of Johan se woorde het begin waar word.  Ek het in tussen my werk verloor en begin om deel te neem aan weddenskap gevegte in Pretoria.  Die geld was goed en het dit gedoen vir 6 maande en het al meer en meer op meditasie vertrou vir elke geveg.  Ek het niks gevoel as ‘n man sy oog verloor of sy been of arm in so ‘n mate breek dat hy vir die res van sy lewe ‘n gebrek sal hê. Toe gebeur dit: Vir vier Saterdagaande na mekaar het ek elke keer die pak van my lewe gekry en kon nie my eie voertuig huistoe bestuur nie.  Ek was radeloos en gefrustreerd, want die mediterende voorbereiding werk nou glad nie meer vir my nie.

Op 1 Augustus 1997 kry ek toe werk by Carousel Casino. Die verblyf was betaal en het een bord kos per dag gratis gekry.  Die Saterdae bakleiery het toe heelwat afgeskaal na net wanneer daar geld tekort is, dan daag jy daar op en plaas jou weddenskap.  As vegter het ek nooit minder as R1000-00 per geveg verdien nie.  Dit gebeur dat ek so vyf gevegte per aand gedoen het.  Om van die pyn ontlsae te raak het ek in ‘n oormaat begin drink.  Die gevolg was dat ek geen emosie of liefde meer vir my ouers en broer gehad het nie.  Daar is nou net baie geweld, drank, vroumense en jaloesie op my brein.  Wanneer ek by my ouers gaan kuier dan steek ek hul so diep in die skande met my dronk lyf.  Met rede het my kleinboet my dan ook disrespekvol hanteer en my aan al sy vriende en skoonouers voorgestel as sy “dronk en niks werd broer”.  Toe bewys ek ook aan hulle dat hy die waarheid praat deur hom een Saterdag aand met een vuishou planke toe te stuur.  My Pa was baie woedend en jaag my toe weg.  Ek was baie kwaad, spring in my motorvoertuig en spin daar weg oor sy onredelike optrede. My ma was in ‘n toestand en dit het daartoe gely dat ek en my ouers vir sewe jaar  lank glad nie kontak met mekaar gemaak het nie.  Nee, laat ek dit regstel, ek het geen kontak met hul gemaak nie.  As ek sien dit is hul nommer op my selfoon het ek die foon net eenvoudig doodgedruk. 

Wat is die problem hier?

  • Ek het aan ‘n sport begin deelneem waar Jesus Christus glad nie welkom is nie.
  • Ek het my eerste liefde vir Jesus Christus verloor.
  • Ek is jaloers op my kleinboet omdat hy alles so mooi kan reg doen en niks in iemand se oë iets verkeerd kan doen nie.
  • Ek het ‘n haat gekry vir my ouers en kleinboet vir die min aandag wat hulle aan my gegee het.
  • Ek soek my toevlug by drank, slegte vrouens, meditasie vir innerlike en uiterlike krag en om myself in ‘n ander dimensie te plaas wat my belangrik en sterk laat voel.

Ek was in een groot gemors toestand.

DIE OPLOSSING

So ongeveer ‘n maand nadat ek by die Carousel Casino in Pretoria begin werk het, word daar toe ‘n nuwe aanstelling gemaak in my bestuurder se kantoor.  Die dame wat hy toe aanstel bekend as Anschen is baie aantreklik.  Ek het mos geen probleem om myself bekend te gaan stel aan die nuweling nie. Soos dit dan moet wees sit ek net my beste voetjie voor en gedra my vir ’n volle maand sonder om te drink in haar teenwoordigheid.  Nou lyk ek mos weer goed en sy bly so twee woonstelle van my af.

In hierdie maand het Anschen my uitgenooi om koffie by haar te kom drink. Ek was baie besig gewees maar het bly uitstel tot op die dag wat ek nou besluit maar ek kom nou koffie drink.  Wat sal nie gebeur nie? Toe daag daar ‘n ander persoon ook op.  Ek besluit toe hier loop ek nie eerste nie.  Dit was nie lank nie of die ander persoon begin toe ongemaklik voel en groet toe maar.

So het die tyd verbygegaan en ek begin toe ook weer my ware kleure wys van drink en ander vroumense.  Anschen het aanhoudend vir my ‘n traktaatjie hier en daar gegee om te lees.  Sy het ook by my kom koffie drink en vir my gevra of ek nie vir haar uit die Bybel wil lees nie.  My reaksie was wil jy nie eerder ‘n glasie wyn of cherry drink nie!  Sy het dan opgestaan met ‘n klap in die tong en uitgestap.  So het dit vir ‘n paar maande aangegaan.  Ek het dan ook die slegte gewoonte gehad om vanaf die personeel se kroeg na haar woonstel toe te stap met ‘n glas “Redheart Rum en Coke” in die hand. Hoe romanties kan dit nie wees om die stinkende asem en stinkende bewysstuk by haar voordeur op te daag. Sy kon my deur die deur ruik hoe sterk romanties deurtrek ek is van die “Redheart Rum en Coke” en dan geweier om vir my die deur oop te maak.

Anschen stem toe in om een aand saam met my te gaan uiteet.  Ek gedra my mooi en drink glad nie en vra haar ook nie of sy ‘n glasie wyn wil hê, want ek het geweet dat dit fataal vir die aand sal wees.  Ek vra haar toe die volgende vraag: “Wat maak jou anders as al hier die ander vroumense hier op Carousel? Jy drink nie saam met hulle nie, jy partytjie nie saam met hulle nie en so het die vrae aangegaan.  Sy antwoord my deur my die volgende te vra: “Wil jy Hermel toe gaan of wil jy jou plek soos wat jy nou lewe so verseker in die hel dat jy nie weer daar sal uitkom nie”.  Johan Van Der Schyff se gesig kom toe dadelik by my op en ek onthou wat hy vir my gesê het “Dit is jammer jy besluit om nie die Here Jesus Christus te dien nie”.

Ek sê toe vir Anschen ek sal eerder Hemel toe wil gaan as wat ek in die hel wakker word.  Anschen deel toe die evangelie met my my en lê baie klem:

  • op sondes in my lewe,
  • hoe die Here Jesus Christus my lief het,
  • dat ek my moet bekeer en vergifnis vra vir my sondes,
  • hoe ek Hom moet aanneem en
  • wat Hy vir my sal doen as ek Hom aanneem

Dit klink toe weer vir my soos ‘n geprekery en sê toe vir haar ek sal met die Here Jesus Christus self gaan praat.  Sy gee toe vir my ‘n traktaatjie met die woorde op die voorblad “Is jy Seker”

So het Anschen kort kort kom kyk of ek die traktaatjie en my Bybel saam gelees het en het elkekeer die traktaatjie en die Bybel op dieselfde plek gekry en dan maar net weer uit my woonstel uitgeloop.

Op 4 April 1998 kry ek ‘n geweldige asma aanval.  Ek bel haar en sê dat sy my na die kliniek toe moet neem.  Kan jy glo! Anschen sê toe vir my: “Jy wil nie die Here Jesus Christus nie dien nie, so vrek maar lekker ek vat jou nêrens heen nie”. Ek kan nog onthou dat ek direk nadat ek die telefoon neergesit het, my Bybel geneem het en hardop begin bid het. Hoe langer ek bid hoe minder asem kry ek. Terwyl ek bid sien ek hoe ek my oponente se oë met my regterhand se wys en middle vinger diep in hulle oogkaste indruk tot die bloed loop, hoe ek arms breek en knieë breek dat die been deur die vel steek.  Ek ruik die reuk van swawel en vars bloed . Ek kom toe tot die besef dat ek al klaar in die hel is. Ek roep hardop na Jesus Christus” Here help my ek is jammer ek is verlore”.

Ek word daardie volgende oggend voor my bed wakker op my knieë.  Daar is nie die gevoel van swaar asem haal nie en daar is ‘n blydskap in my hart wat ek nie verstaan. Ek sien dat my Bybel is oop op Handelinge 16 en verse 30&31 is met swart ink onderstreep en langsaan die twee verse staan daar geskrywe “Redding” in my handskrif.  Ek kon toe nie onthou hoe en wanneer ek dit onderstreep het nie, maar Anschen se woorde kom toe weer tot my “Jy moet jou bekeer van jou sondes en vergifnis vra vir jou sondes by die Here Jesus Christus”.  Ek bid tot die Here Jesus Christus en ek vra Hom om my te verlos van hierdie booshede wat in my is.  Ek het nog nooit so baie gehuil soos toe ek vergifnes by die Here Jesus moes gevra het vir al my sondes nie.

Die eerste wie ek gaan vertel het wat gedurende die nag gebeur het, was Anschen.  Anschen was baie opgewonde maar ook skepties en het gedink: “ja, dit is net ‘n tegniek om my te beindruk.”  Sy het ook vir my gesê dat sy vir my sal bid vir sekerheid en dat die Here Jesus my sal lei en bewaar sodat ek nie sal twyfel of bang sal wees om te gaan getuig oor die wonderwerk wat die Here Jesus Christus vir my gedoen het.  Toe my ouers en toe my broer.  Maar hulle wou dit glo nie, ek moes dit eers vir hulle bewys het.  Dit vat nou al 11 jaar vir my famielie om die nuwe Sarel Du Plessis te aanvaar en te leer ken.

Ek weet wat se wonderwerk Jesus Christus in hierdie groot sondaar se lewe gedoen het en gee nie om wat my familie of ander mense van my sê nie. Waar ek kom en in gesprek raak met iemand dan eindig die gesprek altyd oor die wonderwerke van Jesus Christus in ons alledaagse lewe.  Wat ‘n vooreg om van so ‘n Groot Koning, Jesus Christus, te kan praat en te weet dat ek nou ook ‘n Koningskind is!

Die Here Jesus Christus het my volkome verlos van:

 

  • Oosterse Sport (Karate)
  • Onvergewins gesindheid
  • Drank
  • Vroumense

NOU AS WEDERGEBORE CHRISTEN

 

As kind van die Here Jesus Christus het ek ook besef dat daar ‘n duidelike verskil is tussen ‘n Wedergebore Christen en Christen.  Ek as wedergebore Christen het nou ‘n nuwe perspektief  en uitkyk op die lewe en sien die lewe deur God se oë wat ewigheids waarde het.

Noudat ek my lewe vir die Here Jesus Christus gegee het, beteken dit nie dat my paaie nou ewe skielik soos ‘n plaasdam op ‘n windlose dag so glad soos ‘n spieël lyk nie.  Nee daar is nog steeds die versoekings en beproewinge  wat oor my lewe kom.

Die versoekings is daardie ervaringe, gevoel, idée of suggestie wat my wil laat sondig en beproewinge het nie soseer met sonde te doen nie, maar eerder met probleme en moeilike omstandighede wat nou oor my pad kom.

Ek wil graag versoekings en beproewing verduidelik deur gebruik te maak van die volgende illustrasie: “Verbeel jou jy sit in die kerk op ‘n koue winter Sondagaand.  Dit raak vroeg donker en die parkeer area ligte en kerk ligte verhelder die omgewing so dat dit glad nie moeilik is om jou weg van jou motorvoertuig na jou sitplek in die kerk te kry nie.  Die kerk is stampvol en eweskielik is daar nie meer lig nie weens ‘n krag onderbreking. Die dominee skrik en beveel die mense om onmiddellik die gebou so gou as moontlik te verlaat.  Die mense raak paniekerig en begin oor stoele en banke te val.  Dit is die natuur van die mens dat waar jy ingekom het wil jy weer uitgaan.  Dit is ‘n groot geskarrel en ‘n gestampery. Mense word beseer en moet na hospitale toe geneem word.  Die volgende Sondag toe die mense by die kerk aankom is dieselfde stoele en banke nog steeds daar wat hul beseer het toe hul die gebou in die donker baie vinnig moes verlaat.  Net so is dit met versoekings en beproewinge.  Dit gaan nie weg nie, maar dit hang alles af hoe jy dit weerstaan en gaan hanteer.

Op die oog af het Versoekings en Beproewings vir my gelyk soos ‘n groot ramp in my lewe nadat ek my lewe vir die Here Jesus Christus gegee het.  Dit is nie lekker om versoek en beproef te word nie.  Ek het baie vinnig tot die besef gekom dat Versoekings en Beproewings kom in verskillende vorme voor en kan van ‘n oomblik af tot lewenslank duur.

Ek lees in Filippense 4:13 “Ek is tot alles in staat deur Christus wat my krag gee”.  Dit is een van die groot lesse wat ek by Paulus geleer het (terwyl hy in die tronk was) en dit was om vasberade te wees om God te dien ten spyte van my toestand en omstandighede.

Om versoek of beproef te word is om in geloof te oorwin. Dit is ‘n oorwinning op die vlak van geestelike oorlogvoering. Dit maak jou sterker vir die stryd wat voorlê. Dit stel aan ons as Wedergebore Christene besonder eise om:

  • dit te bowe te kom en uit te skakel
  • dit te verwerk en te aanvaar
  • dit te verduur

Die Here Jesus Christus sê vir ons in Jakobus 1:12 “Salig is die man wat versoeking verdra, want as hy die toets deurstaan het, sal hy die kroon van die lewe ontvang wat die Here beloof het aan die wat Hom liefhet”.

Wat moet ek doen?

  • Ek moet gefokus bly op wat ek veronderstel is om te doen en dit is om die Here Jesus Christus te dien en te loof en nie op dit wat ek voel wat ek moet doen nie.
  • Ek moes my prioriteite in lyn kry en ek moet dankbaar wees vir alles wat God vir my gegee het.
  • Ek moes my los maak van al die dinge wat nie belangrik is nie en het ek begin om te konsentreer op dit wat belangrik is en dit is die Ewige Lewe.
  • Ek het ook gevoel om
    • beter te kan lewe,
    • beter te kan besit,
    • beter lewensomstandighede te kan hê om die leë plekke te kan vul.

Ten spyte van alles moet ek nog steeds die weg van die Here Jesus Christus met blydskap stap.  Al hoe ek dit kan regkry is toe ek besef het dat my eie krag niks is nie en dat ek my daaglikse krag van die Here Jesus Christus moet afbid om dit te kan ontvang.

Sederdien het die Here Jesus Christus my gebruik:

  • Om as getuie vir Hom te wees elke dag van my lewe,
  • As Kapelaan vir die Nood Dienste in Kaapstad,
  • As leier op evangelisasie uitreike,
  • As Jeugleier by ons kerk
  • My geseën met werk in Dubai en waar ek en my gesin elke dag van ons lewe getuig van Jesus Christus in ‘n Moslem land en tot diens is vir mede Suid Afrikaners in Dubai.

Die Here Jesus Christus gee ons die belofte in 1 Korinthiërs 10:13 “Geen versoeking het julle aangegryp behalwe ‘n menselike nie; maar God is getrou, wat nie sal toelaat dat julle bo julle kragte versoek word nie; maar Hy sal saam met die versoeking ook die uitkoms gee, sodat julle dit sal kan verdra”.

As jy dalk deesdae in jou lewe nie die blydskap en vrede ervaar nie is dit dalk omdat jou uitkyk op die lewe nie die regte fokus en perspektief het nie.  Dit is fundamenteel dat ek en jy sal besef dat ware rus, vrede en blydskap kom van die Here Jesus Christus af wat binne in ons is.

Kom en maak die keuse vir die Here Jesus Christus.  Jy sal nie spyt wees nie

1Tim1:15  Dit is ‘n betroubare woord en werd om ten volle aangeneem te word, dat Christus Jesus in die wêreld gekom het om sondaars te red, van wie ek die vernaamste is."

Emily Davis